1397/5/2 سه‌شنبه

نام منطقه: منطقه حفاظت شده جنگلي هلن

تاريخچه حفاظت منطقه از ابتدا تاكنون:   منطقه هلن به واسطه تصميم شوراي عالي حفاظت محيط زيست در سال 77 مبني بر حفاظت از ده درصد جنگل هاي كشور انتخاب و در سال 78 مورد تصويب قرار گرفت و در سال 1380  اعلام و  در سال 1389 از طريق اداره كل منابع طبيعي استان به اداره حفاظت محيط زيست استان تحويل و عملا به مديريت اداره كل حفاظت محيط زيست در آمد .

وسعت:40231 هكتار

زیستگاه: کوهستاني- جنگلی

مختصات منطقه:

طول جغرافيايي :  َ 32 و  50ْ تا    َ 53  و  50ْ

عرض جغرافيایي: َ 40 و 31ْ  تا    َ 55 و  31ْ

جاذبه هاي گردشگری : عکاسی طبیعت ( آبشار ، رودخانه های خروشان، چشمه های پرآب و جنگلهای بلوط) و حیات وحش ، کوهنوردی ، صخره نوردی ، خصوصیات فرهنگی (وجود عشایر)، قایقرانی در آبهای خروشان و مطالعات اکولوژیکی

این منطقه در حدود 20 کیلومتری جنوب شهر ناغان و در حدود 110 کیلومتری جنوب شهر شهرکرد واقع شده است و از لحاظ تقسیمات کشوری در محدوده شهرستان های اردل، لردگان و کیار قرار دارد، سیمای طبیعی منطقه کوهستانی با دیواره های صخره ای بلند و صعب العبور و دره های پرآب و عمیق است که در اغلب نقاط آن پوشش جنگلی از نوع بلوط غرب قابل مشاهده است.

حداکثر ارتفاع منطقه در کوه بزمنی به ارتفاع 3225متر و کمترین آن در محل عبور رودخانه کارون در جنوب شرق منطقه به ارتفاع 1056 متر است. اقلیم منطقه در زمستان سرد و نیمه مرطوب است که در تابستان ها گرم و نیمه خشک می شود. میانگین بارش سالانه در منطقه حدود 400 تا 800 میلیمتر و میانگین دمای سالانه در حدود 2/14سانتیگراد است.

از منابع آبی مهم منطقه می توان علاوه بر رودخانه کارون از دوپلان تا ارمند و رودخانه چشمه سرخون در سه طرف منطقه، تعداد زیادی چشمه از جمله چشمه بادره ده کهنه، چشمه آب گلور، چشمه آب سفید، چشمه تاگک، چشمه گردک، چشمه شن شه پیر و ... اشاره کرد.

پوشش گیاهی:

پوشش گیاهی منطقه جنگلی – مرتعی است که حدود 71 درصد این پوشش را جنگل های بلوط غرب تشکیل می دهد. در منطقه هلن، تعداد 392 گونه گیاهی از 67 خانواده و 267 جنس شناسایی شده است. وجود این تعداد گونه در این وسعت، نشان دهنده تنوع و غنای گونه ای بالا در منطقه می‌باشد. از این تعداد گونه گیاهی در حدود 164 گونه آن دارویی می باشد که نشان‌دهنده پتانسیل بالای منطقه در امر تولید گیاهان دارویی است. 68 گونه از کل گیاهان موجود در منطقه در لیست گیاهان در خطر انقراض قرار دارند. كليه گونه هاي در حال انقراض متعلق به منطقه ايراني- توراني هستند. از لحاظ حساسیت به آتش‌سوزی، تیپ - Annual plants Quercus brantii در دامنه‌های جنوبی و غربی منطقه، در رتبه اول حساسیت قرار دارد. از مهمترین گیاهان موجود در منطقه می توان به گونه های زیر اشاره کرد؛ بلوط ایرانی، گز، انواع یادام وحشی، ارژن، افرای کیکم، بنه، کلخونگ، زالزالک، نسترن وحشی، پلاخور(نوعی پیچ امین الدوله)، دافنه، انواع گون، لاله کوهی، انجیر وحشی، شیرین بیان، خرگوشک، پده، مورد و ...

گونه های جانوری:

وضعیت اقلیمی منطقه، بوم سازگان رودخانه ای و حاشیه رودخانه، جنگلی و غیر جنگلی و توپوگرافی منطقه شرایط مناسبی برای جلب و جذب حیات وحش بوجود آورده است.

پستانداران: بزوحشی، خرس قهوه ای، گرگ، گراز، شغال، روباه معمولی، تشی، خرگوش، هامستر دم دراز زاگرسی، جرد ایرانی، برخی از انواع خفاش

پرندگان: عقاب طلایی، سارگپه پابلند، شاهین، دلیجه، کبک، شاه بوف، جغد جنگلی، مرغ حق، دارکوب سبز، جی جاق، پری شاهرخ، سینه سرخ، سینه سرخ ایرانی، سنگ چشم سرحنایی، سسک درختی بزرگ، چرخ ریسک سرسیاه، سهره معمولی و طلایی، گنجشک سینه سیاه، زاغی، کلاغ نوک سرخ، کبوتر جنگلی، کمرکولی و ...

خزندگان:  گکوی کوتوله راه راه    Microgecko helenae، گکوی زبر پولک بلانفرد Mediodactylus heterocercus، اسکنیک اشنایدر  Eumeces schneideri، سوسمار زاگرس   Timon  princeps، مار قیطانی    Platyceps  rhodorachis، گرزه مار   Macrovipera lebetina، لاک پشت مهمیزدار   Testudo graeca، تیرمار  Psammpphis Schokari

سال 1399  سال جهش تولید